Wanneer we spreken over "cookies", gebruiken we eigenlijk een taalkundig afkorting. De cookie, in strikte zin, is een klein bestand dat in de browser van een bezoeker wordt opgeslagen. Maar tegenwoordig is het slechts één middel onder vele om gegevens te verzamelen.
In werkelijkheid kunnen veel hulpmiddelen de activiteit van een bezoeker op een website volgen:
scripts die informatie naar derden versturen (zoals Google of Meta),
kleine stukken code die het gedrag van een bezoeker onthouden (zoals de gekozen taal of bezochte pagina's),
of nog meer onzichtbare technieken die het mogelijk maken om een apparaat te identificeren zonder iets op te slaan.
👉 Samengevat: het woord "cookies" is een generieke term die al deze mechanismen omvat. En het zijn deze die aan toestemming moeten worden onderworpen wanneer de wet dit vereist.
Twee afzonderlijke regelgeving zijn van toepassing:
Regels voor toegang tot het apparaat — de ePrivacy-richtlijn in Europa, omgezet in nationale wetgeving in elke lidstaat. Ze reguleren het feit dat informatie op het apparaat van de bezoeker wordt opgeslagen of gelezen, ongeacht de aard van deze informatie. Deze bepalen wat aan toestemming moet worden onderworpen.
Wetten over de bescherming van persoonsgegevens — de AVG in Europa, de UK GDPR in het Verenigd Koninkrijk of de CCPA in Californië. Ze reguleren de verwerking van persoonsgegevens die voortvloeit uit deze verzameling.
Dit is de reden waarom een mechanisme toestemming kan vereisen zelfs als het geen persoonsgegevens verzamelt: het gaat om de toegang tot het apparaat, niet om de aard van de informatie. En deze toegang omvat het eenvoudige lezen van informatie die al op het apparaat aanwezig is — zoals deze technieken die een apparaat identificeren zonder iets erop op te slaan.
☝️ In de volgende artikelen van deze reeks zullen we voornamelijk de termen "services" of "providers" gebruiken om deze trackers aan te duiden, om beter inzicht te geven in de verschillende vormen van gegevensverzameling.